Ĉesis la riĉa vivo de grandulo en nia movado post longjaraj malsanoj. Sed ne ĉesos nia dankema memoro pri tiu fervo­ra pedagogo kaj lingva talentulo, kiu re­ganta almenaŭ 4 fremlingvojn tamen en matura aĝo plene dediĉis sin al la inter­nacia lingvo. Komence li estis skeptika, baldaŭ sorĉita, kaj fine li aperis kiel suve­rena kompetentulo, kies esperantistan ka­rieron merite estus kroninta elekto por la Akademio ...

Sed Langgaard estis modesta. Sendube li plej bone fartis en sia studĉambro, kaj tamen tiu vortŝpara, korpe malforta ĉef­instruisto el Karise dum deko da jaroj sta­ris kiel la ĉefa apostolo por Esperanto en nia lando!

Lia inspirforto estis tiel grandioza, ke ne sufiĉis por li kadroj de la ekzistantaj orga­nizaĵoj. Ekestis SEFO, Sjællandske Espe­ranto-Foreninger, poste Dansk Esperanto-­Selskab, baze de multaj novaj grupoj. Ĉie Langgaard varbis kaj starigis kursojn. SEFO havis propran eldonejon, propran gazeton, Dansk Esperanto-Tidende, en eminenta redakto de Langgaard mem.

Lia energio tiam ŝajne ne konis limojn. Kun Frey, Friis kaj Jacobsen li pretigis Store Danske Esperanto-Ordbog, verkis sian konatan lernolibron por komencantoj, daŭrigan kurson, leterkursojn, propagandi­lojn, instrukciilojn, eldonis kantaron, kre­stomation ktp. Certe tiu aktiveco kostis ankaŭ al Langgaard konsiderindan kapitalon.

Eĉ ne milito kaj okupado povis bremsi Langgaard. Li iniciatis la famajn somerajn kursojn en Rudkøbing 1941-42-43 en intima kaj sukcesa kunlaboro kun DLEA. Li estis ekstreme lojala en ĉia kunlaboro, kaj respekto restas pri lia nomo en ĉiuj rondoj. En la someraj kursoj kaj en Dansk Esperanto-Tidende li precipe kulturis lite­raturon kaj poezion. Li prezentis altnivelan kurson pri Esperanto kiel poezia lingvo kaj mem tradukis multajn poemojn. Poezio estis lia korinfano, kaj li sciis en inspirita rondo - kie li estis natura centro - par­kere deklami danajn kaj esperantajn klasi­kaĵojn. Tiu profilo de roma senatano aŭ greka Epikuro estas neniam forgesebla.

Kiel ne multaj Langgaard infektis aliajn per sia serena entuziasmo. Neniam etani­ma, ĉiam kun larĝaj perspektivoj kiel deceas en tutmonda afero, li estis impona ek­zemplo, ke neortodoksa gvido ĉiam vekas kaj arigas freŝajn fortojn. Al nobla amiko, kiu kunigis dignon kun gaja simpleco, grandan idealismon kun volo ĝin efektivi­gi, estu dedicata sekvanta

RUNO

Dube sin donis
la silentulo.
Sed elokvente,
sturme li kuris.
Skræp eksusuris.

Laca post lukto
liron li lasis.
Tremas sonora
pri l' blua floro
en lia koro.

Poul Thorsen.