Gesinjoroj, vin mi petas
kanti denne Sang,
per okuloj jam vi vidis,
den er ikke lang.
Nur malgranda, den Forstand a'
faa dog kan ja Kvinde, Mand da.
Nur por ridi, ne por moki -
­sed plezuron voki.

Nun malordo en la sudo
regas overalt,
bone mi ne estas Judo,
thi han har det skralt.
Ja, det skidt er, men hvor vidt der,
Heil Hr. Hitler, ogsaa lidt der
bliver raabt paa Esperanto,
det vi ikke kan tro.

Qni havos ne buteron
kaj "Bacon" en Hull,
sed la lasta ruĝ' monero
por la angla Kul.
Angla vesto - lingva besto,
har De læst o' "Basic", væ'sgo',
det som Volapyk og Zanskrit
er, vi sige kan, skidt.

Malgraŭ ĉio la kunveno
nur sukcesa har,
venis ĉi tien in pleno
nun la norda ar'.
Lille, granda, sige kan da
vi - Amanda - og hver Mand da
ni deziras al vi kore,
gid De maa Dem more.

Man i Aalborg el la lito
sprang ved Morgengry
sa'e Farvel la akvavito
drog mod Aarhus By.
Den er go' ja, kan De tro da,
fra Hobro a' venis oh ha'
sole ne sinjoro Ege -
mange med -, belege.

Man i Randers post invito
estis pretaj straks,
og man nappede saa lidt o'
den berømte Laks.
Veje har de - kaj ej ŝpari
nødig har de, tænk saagar de
13 Stykker har, et Daarhus
har vi kun i Aarhus.

Ikke blot dog fra Jutlando
venis oni her,
tænk Dem, man por Esperanto
trodser alt Besvær.
Kom fra Fyn a' uden Gryn ja
som smaa Lyn ka' her til Byen da
bragte os afablan Hilsen
Andersen og Nielsen.

Hermed vi saa slutte devas
denne lille Sang,
kaj la tablon nun ni levas.
Mere næste Gang.
Gesinjoroj, pasos horoj,
per la koroj gem memoroj,
pri la tago kaj la kanto.
Vivu Esperanto.