Takt', Takt', marŝ' en takto,
Jen duono de l' barakto.
Ĝi la multajn kune ligas,
Ĝi timulojn kuraĝigas,
Ĝi forigas tuj inerton,
Kaj al cel', fiksita ĝoje,
Donas ĝi viglecon, certon,
Ja eĉ pli ol dudekfoje.

Takt', takt', marŝ' en takto,
Jen duono de l' barakto.
Se kelkcentoj takte irus,
Eĉ neniuj tial mirus,
Se ni takte marŝus mile,
Certe iu nin atentus,
Marŝus takte ni centmile,
Tiun muĝon ĉiuj sentus.

Takt', takt', marŝ' en takto,
Jen duono de l' barakto,
Do en tuta mond' ni penu,
Ke ni ĉiuj takton tenu,
Se ni takte marŝas tiel,
De la sudo ĝis la nordo,
Tiam korektiĝas iel,
Kio estas nun malordo.

Takt', takt'! Takton tenu,
por ke ni al celo venu!
Ĝi la multajn unuigas,
la malgrandajn kuraĝigas,
longan vojon faciligas!
Ĝi la celon proksimigas
kaj ĝin faras klarvidebla
kaj facile atingebla!

Takt', takt'! Takton tenu,
por ke ni al celo venu!
Se nur centoj takte iras,
en la mond' neniu miras
sed se kelkaj miloj venas;
tio la atenton tenas.
Nur se marŝas mil da centoj
Jen por mond' aliaj ventoj!